Menu
logo tjk main

belka

3 sprawdzone sposoby na łupież łojotokowy

  • Opublikowano w Zdrowie

Odczuwasz nieprzyjemne swędzenie, a na grzebieniu znajdujesz żółte, tłuste łuski? To znak, że dopadł Cię łupież łojotokowy. Sprawdź, co trzeba zrobić, aby skutecznie go wyleczyć i cieszyć się znów zdrową skórą głowy.

Czym jest łupież łojotokowy
Łupież łojotokowy to choroba skóry wywołana przez drożdżaki z gatunku Malessezia Furfur. W odróżnieniu od łupieżu suchego, nie obsypuje Twojego ubrania nieestetycznymi białymi płatkami suchej skóry, lecz występuje w postaci małych, żółtych, tłustych kuleczek lub łusek widocznych np. na kolcach szczotki.

Przyczyny powstawania łupieżu łojotokowego
Łupież tłusty powstaje w wyniku nadmiernej pracy gruczołów łojowych. Kiedy zaczynają one wytwarzać większą ilość łoju (a dzieje się tak np. przy zaburzeniach hormonalnych), wówczas dochodzi do namnażania się na głowie drożdżaków. Ulubionym pokarmem tych grzybów jest tłuszcz. Z chęcią spożywają więc wytwarzany przez Ciebie łój. Pozostałością po ich uczcie są wydalone produkty przemiany materii, które silnie drażnią skórę. A podrażniona skóra reaguje dokładnie tak jak przy większości stanów zapalnych, czyli zaczyna się nadmiernie łuszczyć.

3 sposoby leczenia łupieżu łojotokowego

Sposób 1 - wybór odpowiedniego szamponu na łupież tłusty
Leczenie łupieżu łojotokowego powinnaś rozpocząć od sięgnięcia po dobry szampon przeciwłupieżowy. Dobry - czyli taki, który po pierwsze:
- Ograniczy wydzielanie sebum
- Wyciszy skórę oraz wyleczy stan zapalny
- Będzie posiadał w składzie środki przeciwgrzybicze
- Skutecznie oczyści skórę
Składnikami, które powinnaś znaleźć w szamponie na łupież łojotokowy, są przede wszystkim siarka i cynk. To dzięki nim ograniczysz wydzielanie nadmiaru łoju i nie wytworzysz kolejnej pożywki dla drożdżaków. Z kolei jeśli w szamponie na łupież tłusty znajdziesz pantenol, alantoinę, czy wyciąg z aloesu, możesz być pewna, że wyciszysz skórę i ograniczysz stan zapalny. W każdym szamponie na łupież tłusty powinnaś znaleźć też lipoglicynę (caprolyl glycine). Jest to aminokwas, który łączy w sobie kwas pochodzący z oleju kokosowym oraz naturalną glicynę. Działa on silnie przeciwgrzybiczo oraz przeciwbakteryjnie, powoduje więc zmniejszenie liczby drożdżaków odpowiedzialnych za powstawanie łupieżu. Ważnym składnikiem, po którym poznasz, że sięgasz po naprawdę skuteczny szampon na łupież łojotokowy jest kwas salicylowy. Pomaga on dokładnie oczyścić skórę głowy z nadmiaru sebum oraz martwego naskórka, co również ogranicza mnożenie się drożdżaków.

Sposób 2 - regulacja hormonów
Nadmiar wytwarzanego łoju, który stoi u podłoża łupieżu łojotokowego, jest spowodowany wahaniami hormonalnymi. Jeśli zaczynasz wytwarzać więcej testosteronu (tak, nawet jeśli jesteś kobietą), to wpływa to na przyspieszoną pracę gruczołów łojowych. Stają się one powiększone i zaczynają wytwarzać większe ilości oleistej substancji. Powiększone gruczoły łojowe i nadmierna ilość wytwarzanego łoju jest też charakterystyczna dla łojotokowego zapalenia skóry. Dlatego w pierwszej chwili możesz być zdezorientowana, czy cierpisz na łupież łojotokowy czy masz łojotokowe zapalenie skóry. Jednak tej drugiej przypadłości towarzyszy jeszcze świąd i zaczerwienienie skóry. Jeśli więc nie zauważasz u siebie czerwonej, swędzącej skóry a dostrzegasz jedynie żółte, lepkie łuski, z pewnością cierpisz jedynie na łupież łojotokowy. Zarówno łojotokowe zapalenie skóry jak i łupież łojotokowy leczy się pod nadzorem dermatologa oraz endokrynologa, który zleci Ci odpowiednie badania hormonów oraz pomoże Ci je wyregulować.

Sposób 3 - odpowiednia dieta
Objawy łupieżu tłustego da się zmniejszyć, jeśli tylko zadbasz o prawidłową dietę. Kiedy włączysz do niej produkty bogate w cynk, zyskasz lepszą odporność organizmu i szybciej przywrócisz prawidłowe funkcjonowanie skóry. Objawy łupieżu tłustego zniwelujesz również wtedy, gdy sięgniesz po żywność bogatą w selen np. kukurydzę. Selen posiada bowiem właściwości przeciwgrzybicze i pozwala szybciej uporać się z niechcianymi drożdżakami Malessesia Furfur.

Czytaj więcej...

Grzybica pochwy - przyczyny i leczenie choroby

  • Opublikowano w Zdrowie
Grzybica pochwy, nazywana również kandydozą pochwy, to częsta kobieca dolegliwość, która dotyka 3 na 4 kobiety przynajmniej raz w życiu. Wiele kobiet doświadcza objawów choroby 2-krotnie lub częściej. Infekcję wywołuje w większości przypadków grzyb Candida albicans, powodując dyskomfort, uciążliwe swędzenie sromu, opuchnięcie pochwy i podrażnienie.

Co wywołuje grzybicę pochwy?
Candida to rodzaj grzyba naturalnie występującego w małych ilościach w ludzkim organizmie w ustach, przewodzie pokarmowym i pochwie. W normalnych warunkach, kiedy układ odpornościowy działa prawidłowo, a organizm nie jest osłabiony, drożdżak nie wywołuje żadnych nieprzyjemnych schorzeń. W pochwie bakterie Lactobacillus wytwarzające kwaśne środowisko zapobiegają nadmiernemu rozrostowi Candida, utrzymując tym samym naturalną równowagę flory bakteryjnej. Zaburzenie tej równowagi, czyli np. zmiana kwasowości pochwy lub wahania hormonalne prowadzą do przerostu grzyba, co powoduje grzybicze infekcje pochwy. Większość infekcji intymnych spowodowana jest Candida albicans - stosunkowo łatwym do wyleczenia drożdżakiem. W ostatnich latach obserwuje się jednak wzrost infekcji innymi szczepami takimi jak C. glabrata i C. tropicalis, trudniejszymi do wyleczenia. Kobiety cierpiące na drożdżakowe zapalenie sromu i pochwy odczuwają swędzenie, szczypanie, a niekiedy obserwują u siebie upławy o nieprzyjemnym wyglądzie. U mężczyzn grzybica występuje rzadko i objawia się swędzącą wysypką na penisie. Zdarza się, że do zakażenia drożdżakiem Candida dochodzi podczas stosunku seksualnego, choć infekcji nie zalicza się do chorób przenoszonych drogą płciową. Przerost drożdżaka może wynikać z przyjmowania antybiotyków, które zmniejszają ilość bakterii Lactobacillus i zmieniają pH pochwy, ciąży, nieleczonej cukrzycy, osłabionego układu odpornościowego, a także na skutek przyjmowania doustnych środków antykoncepcyjnych lub stosowania terapii hormonalnej, która podnosi poziom estrogenu. Leczenie grzybicy pochwy opiera się na stosowaniu kremów przeciwgrzybiczych, tabletek lub globulek dopochwowych (antybiotyki skutecznie działające na Candida albicans to natamycyna, nystatyna, trichomycyna). W trakcie terapii należy powstrzymać się od stosunków seksualnych lub korzystać w tym czasie z prezerwatyw. Leczeniu powinien poddać się również partner (ew. partnerka), żeby zmniejszyć ryzyko kolejnych infekcji.

Jak zapobiegać nawrotom infekcji
Drożdżak Candida powoduje infekcje intymne, kiedy dochodzi do zaburzenia homeostazy w organizmie. Grzyb rozwija się częściej u kobiet, których dieta opiera się głównie na produktach przetworzonych, wysokowęglowodanowych z dużą ilością cukru. Zrównoważony jadłospis bazujący na warzywach, owocach, żywności z pełnego ziarna, rybach i zdrowych tłuszczach (np. oliwie z oliwek, oleju kokosowym, oleju lnianym) pomaga utrzymać dobrą florę bakteryjną i zapobiega nawrotom choroby. Spożywanie produktów zawierających bakterie kwasu mlekowego (np. jogurtów, kefirów, maślanki) jest częścią zdrowej diety, jednak nie udowodniono, żeby zapobiegało to infekcjom pochwy. Dla zachowania równowagi mikroorganizmów bytujących w pochwie ważne jest utrzymanie właściwego poziomu cukru we krwi i kontrolowanie cukrzycy, jeśli występuje. Cukrzyca zwiększa ryzyko wystąpienia infekcji grzybiczych w całym organizmie, dlatego tak ważne jest zbilansowane żywienie. Na rozregulowanie flory bakteryjnej wpływa również przyjmowanie antybiotyków, dlatego należy przyjmować je tylko w uzasadnionych przypadkach wraz z preparatami osłonowymi (probiotykami i prebiotykami). W przypadku nawracających infekcji pochwy (pojawiających się więcej niż 3 razy do roku) należy szczególnie dbać o higienę intymną, używając do mycia specjalnych kosmetyków zawierających kwas mlekowy. Noszona bielizna (tylko w ciągu dnia) powinna być przewiewna, luźna i wykonana z naturalnych materiałów. Kobiety z tendencją do częstych infekcji intymnych powinny też zrezygnować z używania zapachowych wkładek higienicznych oraz stosowania intymnych dezodorantów zaburzających naturalne środowisko pochwy. Dbając o prawidłową dietę, przestrzegając zasad higieny i przyjmując probiotyki w czasie osłabienia organizmu, można zapobiec rozwojowi grzybicy pochwy. Gdy jednak wystąpi, należy jak najszybciej rozpocząć leczenie, żeby zapobiec groźniejszym powikłaniom.

Źródła:
http://www.mayoclinic.org/diseases-conditions/yeast-infection/basics/definition/con-20035129
http://www.cdc.gov/fungal/diseases/Candidiasis/genital/
http://wylecz.to/pl/serwis/leki/leki-przeciwgrzybiczne.html#popupClose
http://www.webmd.com/women/tc/vaginal-yeast-infections-prevention
https://www.euroclinix.net/pl/grzybica/grzybica-pochwy
Czytaj więcej...

Zapalenie pęcherza - jak sobie z nim radzić?

  • Opublikowano w Zdrowie
Zwykle na zapalenie pęcherza cierpią kobiety. Wynika to z różnicy w budowie anatomicznej układu moczowego, a zwłaszcza krótszej niż u mężczyzn cewki moczowej. Najczęściej na tą infekcję zapadają kobiety aktywne seksualnie oraz w okresie menopauzy. Szczególnie narażone są kobiety ciężarne. Nawet 50% kobiet przynajmniej raz w życiu przechodziło zakażenie układu moczowego, a choroba ta często u nich powraca. Jakie są przyczyny i objawy zapalenia pęcherza oraz jak sobie z nim radzić?

Przyczyny i objawy zapalenia pęcherza

Infekcja układu moczowego wywołana jest najczęściej przez bakterię, a dokładniej pałeczkę okrężnicy E.coli, jak również bakterie jelitowe. Ich przedostanie się w okolicę cewki moczowej może być spowodowane nieprawidłową higieną, ale przede wszystkim ma związek z brakiem odpowiednich mechanizmów obronnych organizmu. Jeśli bariera ochronna zostanie naruszona, bakterie mogą z łatwością doprowadzić do infekcji pęcherza. Infekcja pojawia się też częściej u cukrzyków oraz przyjmujących doustne środki antykoncepcyjne. Objawy zapalenia to najczęściej, pieczenie pochwy, uczucie częstego parcia na mocz, pieczenie przy oddawaniu moczu i częste oddawanie moczu. Często pojawia się też mętny mocz i jego nieprzyjemny zapach. Może także pojawić się gorączka lub stan podgorączkowy.

Jak leczyć zapalenie pęcherza?

Ból podczas oddawania moczu oraz częstomocz może naprawdę utrudnić normalne funkcjonowanie. Na szczęście dostępne są leki, które mają natychmiastowe działanie i już pierwszego dnia można odczuć dużą poprawę. Najpierw jednak należy wykonać badanie moczu wraz z posiewem. Zwykle lekarz przepisuje antybiotyk, jako że jest to zakażenie bakteryjne. Z zapaleniem pęcherza można również walczyć za pomocą dostępnych bez recepty środków zawierających furaginę, która hamuje namnażanie oraz rozwój bakterii, dzięki czemu usuwa objawy infekcji oraz ich przyczynę. Leki powinny zahamować ból przy oddawaniu moczu, a także pieczenie już po pierwszych dawkach, lecz należy je stosować do końca, by wyleczyć infekcję, tak by nie powróciła. Można także pomocniczo stosować leki rozkurczowe oraz przeciwbólowe i przyjmować leki z żurawiną, która ma działanie wypłukujące bakterie z układu moczowego. Więcej informacji na temat zapalenia pęcherza znajdziesz na www.neofuragina.pl.
Czytaj więcej...
Subskrybuj to źródło RSS